Obój (wł.
oboe)–
Instrument dęty drewniany z grupy
aerofonów dwustroikowych. Obój należy do grupy instrumentów z podwójnym trzcinowym stroikiem. Do tej samej rodziny należą także
rożek angielski,
fagot i
kontrafagot. Powszechnie skala (zakres
dźwięków muzycznych) instrumentu wynosi od
b do
g3, rzadziej do
a3. Osiągnięcie wysokości dźwięków wyższych (do
c4) wymaga dużych umiejętności grającego. Instrument ten to podłużna
rura, lekko stożkowa, zakończona lejkowatym rozszerzeniem. Otwory nawiercone na długości instrumentu otwierane i zamykane są klapami. W instrument dmie się za pośrednictwem cienkiej, metalowej rurki (otoczonej korkiem, na którą nawija się podwójną trzcinkę) ze stosunkowo dużym ciśnieniem, a jednocześnie niewielką ilością powietrza.
Stroik umieszczony u wylotu rurki, składa się z dwóch listków wykonanych z trzciny o nazwie
Arundo donax – i złożonych ze sobą. Powietrze przepływając pomiędzy nimi wywołuje ich wibrację, drganie. Korpus instrumentu tradycyjnie wykonywany jest z drewna, najczęściej afrykańskiego blackwoodu (
Dalbergia melanoxylon), istnieją także egzemplarze wykonane z drewna
rosewood (
Dalbergia nigra). Standardowa długość instrumentu wynosi ok. 60 cm. Obój charakteryzuje się melancholijnym, śpiewnym i dość przenikliwym brzmieniem, co predestynuje go do roli instrumentu solowego. Zwykle powierza mu się w orkiestrze partie
kantylenowe. Świetnie sprawdza się także w muzyce filmowej. Nazwa obój pochodzi z francuskiego
Hautbois oznaczającego "wysokie drewno". "Hautbois" bierze swoją nazwę od wspomnianej trzciny, z której wykonuje się stroiki obojowe, które są najmniejsze wśród wszystkich stroików instrumentów dętych. Dlatego z całej długości trzciny do stroików obojowych wykorzystuje się tylko tę część, która jest najmniejsza a równocześnie najwyższa, stąd "wysokie drewno". Niższe, więc i coraz grubsze, części trzciny wykorzystuje się do stroików różka angielskiego, klarnetu, saksofonu, fagotu i kontrafagotu.