In bepaalde stromingen van het christendom is de
sabbat de religieuze rustdag zoals deze is voorgeschreven door het vierde gebod van de
Tien geboden. Het Hebreeuwse woord sjabbat ("šabbāth", שַׁבָּת) betekent "De [dag] van rust (of ophouden)," met als gevolg hebbende, ophouden of rusten van arbeid. Dit concept vond een vroege voorganger in het
Babylonische
sabattu., waar ook het woord vandaan komt. Binnen het
jodendom wordt de sjabbat al enkele millennia als rustdag gevierd onder de naam
sjabbat. Het instellen van de sjabbat was uit respect voor de dag waarop
God rustte na de
schepping van de aarde in zes dagen, Genesis 2:2-3.