In de taalkunde spreekt men van een
volksetymologie als een
woord door een gebruiker — onder invloed van andere daarop lijkende bekende woorden — naar zijn
woordvorm op onjuiste wijze wordt geïnterpreteerd, en dan volgens die interpretatie wordt uitgesproken en geschreven. Meestal gaat het hier om leenwoorden die niet als zodanig worden herkend, en vervangen worden door een meer bekende woordvorm. Zulke "herinterpretaties" kunnen eenmalig zijn, en worden dan niet blijvend in de woordenschat opgenomen. In een vrij groot aantal gevallen zijn zij echter wel blijvend, zoals
scheurbuik (van Latijn
scorbutus) en
kattebelletje (van Italiaans
cartabella).