In de
zinssemantiek staat de opbouw van de
betekenis van
zinnen centraal. In ruimere zin beslaat deze echter de betekenis van complexe expressies. Dat wil zeggen:
zinsdelen, zinnen en
discourses (discourse: verscheidene zinnen, zinnen in hun
context). Ten grondslag aan de theorie van de zinssemantiek ligt het principe van de compositionaliteit van betekenis. Dat komt neer op het idee dat de betekenis van het geheel (de
collocatie) de "som" der samenstellende delen is. Bijvoorbeeld: de betekenis van het zinsdeel
drie mensen is te bepalen op grond van de (
lexicale) betekenis van de woorden
drie en
mensen. De zinssemantiek houdt zich daarentegen niet of nauwelijks bezig met de lexicale betekenis van woorden (noch met die van de
morfemen, de
"atomen" waaruit woorden zijn opgebouwd), voor zover dit geen zogenaamde
logische constanten betreft. Om dit enigszins te verduidelijken: in de zinssemantiek doet het er niet toe wat de betekenis van het woord
mens is, ten opzichte van bijvoorbeeld
man,
vrouw of
auto. Van belang is dat deze woorden van dezelfde
syntactische klasse zijn en
semantisch gezien van hetzelfde type. Dit volstaat (denkelijk) om de betekenis van samengestelde expressies te bestuderen waarin deze woorden voorkomen.