Zes Dynastieën is een benaming die in de traditionele
Chinese historiografie wordt gebruikt om de periode tussen 220 (het einde van de
Han-dynastie) en 589 (vereniging van het rijk onder de
Sui-dynastie) aan te geven. China was tijdens die periode verdeeld in een groot aantal, elkaar onderling bestrijdende staten. De term diende om aan te geven welke heersershuizen traditioneel als dragers van het
Hemels Mandaat, dus als legitieme opvolgers van de Han-dynastie werden beschouwd.