Entelechie (van het
Oudgrieks ἐντελέχεια,
entelecheia) is oorspronkelijk een term van
Aristoteles waarmee hij de menselijke
ziel benoemt als eerste werkelijkheid van het natuurlijke lichaam. Entelechie kan ook gekoppeld worden aan de causa finalis van Aristoteles :naast de stoffelijke oorzaak, de vormgevende oorzaak en de werkende oorzaak de voornaamste oorzaak, de 'causa finalis' of de 'doeloorzaak'. Deze causa finalis was verheven boven de drie vorige; en was zelfs goddelijk voor Aristoteles, daar ze planmatig en steeds gericht was naar een doel, dat uiteindelijk het Goede moest zijn . Later zou de
levensfilosoof Hans Driesch (1867 – 1941) deze aristotelische term gebruiken in de
neovitalistische biologie voor een mogelijke doelgerichte onstoffelijke
kracht die werkzaam zou zijn binnen het
organisme.