تعيين اينکه اصطلاح روان شناس به انگليسي:
روانشناس براي چه کسي به کار ميرود، موضوع آساني نيست. مشکلات از اين واقعيت ناشي ميشود که برخي از کساني که ادعاي آن را دارند به دليل اين است که به حرفه روان شناسي ميپردازند، ديگران به دليل کاربرد آن، بعضيها به دليل تدريس آن، و برخي نيز به دليل پژوهش آن. در مواردي که يک تعريف رسمي ارائه ميشود، معمولاً هدف آن برآوردن برخي مسائل عملي يا قانوني است. براي مثال از نظر بسياري از سازمانهاي دولتي که گواهينامههاي روان شناسان را کنترل ميکنند، روان شناس ميبايست يک دوره عالي (دست کم فوق ليسانس، و اغلب دکترا) را در يک موسسه معتبر طي کرده، يک يا چند سال دوره کار آموزي تحت نظارت را گذرانده و در امتحان کتبي قبول شده باشد. هنگام مشخص کردن يک روان شناس به عنوان کسي که يکي از وظائف تخصصي مثل روان شناس باليني، روان شناس مشاور، روان شناس قانوني، روان شناس مدرسه و غيره را به عهده خواهد گرفت، اغلب ملاکهائي از اين نوع به کار ميرود. با وجود اين هنگام سنجش اين موضوع که کسي که به تدريس يا پژوهش روان شناسي ميپردازد آيا شايسته اين عنوان است، مسائل چندان روشن نيست. براي مثال، مشخصه قابل قبول براي يک روانشناس اين است که (الف) دست کم درجه فوق ليسانس يا ترجيحاً درجه دکترا داشته باشد و (ب) فرايندهاي روان شناختي را مورد بررسي قرار دهد. شرط داشتن مدرک تحصيلي مشکلاتي را موجب ميشود.