Klaudiusz Neron Juliusz Cezar łac. Claudius Nero Iulius Caesar Germanicus (
6–
30), blisko spokrewniony z
cesarzami z
dynastii julijsko-klaudyjskiej, był synem
Germanika i
Agrypiny Starszej. Jego młodszym bratem był późniejszy cesarz
Kaligula. 26 maja 17 n.e. wraz z rodzeństwem brał udział w
triumfie swojego ojca, Germanika, za zwycięstwa nad
Cheruskami i
Chattami. Po odjeżdzie Germanika i Agrypiny na Wschód pozostał w Rzymie. W 20 n.e. wyjechał na spotkanie matki, wracającej do Rzymu z prochami Germanika, do
Tarracyny. W tym też roku przywdział
togę męską (
toga virilis). Na wniosek Tyberiusza senat zezwolił Neronowi ubiegać się o
kwesturę na pięć lat przed uzyskaniem przewidywanego prawem wieku. Otrzymał też godność arcykapłana. Dzień pierwszego wystąpienia w życiu politycznym Nerona i jego młodszego brata,
Druzusa, cesarz
Tyberiusz uczcił darem pieniężnym dla ludu. Neron był zaręczony z Junią, córką
Metellusa Sylanusa, namiestnika Syrii. Małżeństwo nie doszło do skutku z powodu śmierci Junii. Został pierwszym mężem
Julii Heleny wnuczki
Tyberiusza, od
20 roku n.e. do rozwodu w
29. Po śmierci syna
Druzusa w 23 n.e., Tyberiusz przyprowadził do senatu Nerona i jego brata Druzusa, polecając ich opiece senatorów, wskazując ich jako swoich następców. Neron wygłosił mowę pochwalną nad zwłokami swojego teścia,syna cesarza. W 24 n.e.
pontyficy zarządzili podjęcie takich samych modłów i złożenie ofiar za Nerona i Druzusa, jak za cesarza Tyberiusza. W związku z tym cesarz wystąpił w
senacie z mową, w której wyraził opinię, że takie oznaki czci należą się tylko osobom wiekowym i zasłużonym. Był to sygnał dla senatorów, że zmienia się nastawienie cesarza do synów Agrypiny. W 26 n.e. Neron był
kwestorem.
Sejan w swoim dążeniu do władzy pracował potajemnie nad doprowadzeniem do zguby Nerona. Młody człowiek został otoczony szpiegami i prowokatorami, którzy podjudzali go do nierozważnych wypowiedzi, o których informowali następnie Tyberiusza. W interesie Sejana działała też żona Nerona, która donosiła o wszystkim swojej matce
Liwilli, kochance Sejana, jak i jego brat
Druzus, omamiony nadzieją panowania po usunięciu starszego brata. Niedługo po śmierci
Liwii, a respekt do matki powstrzymywał jak dotąd cesarza przed najgorszymi czynami, Tyberiusz wysłał list do senatu, w którym oskarżał Agrypinę i Nerona w bardzo ostrych słowach, chociaż nie zarzucał im dążenia do zbrojnego przewrotu.
Senat nie podjął w pierwszym dniu żadnej uchwały w tej sprawie, niepewny co do intencji cesarza. Wokół budynku senatu zbierał się też lud rzymski, niosąc portrety Nerona i Agrypiny i wołając, że list niosący zgubę domowi Germanika jest sfałszowany. Tyberiusz poczuł się zmuszony ponowić swoje oskarżenia i tym razem Senat nie odważył się opierać. Neron został ogłoszony wrogiem państwa, na rozkaz cesarza Tyberiusza został zesłany na wyspę Poncję (dziś
Ponza) i albo zamorzony głodem albo zmuszony do samobójstwa. Na początku panowania Kaliguli w
37 n.e. szczątki Klaudiusza Nerona sprowadzono do Rzymu i pochowano w
Mauzoleum Augusta.