Een
arbeiderswoning, ook wel
volkswoning genoemd, is een type woning dat bedoeld is om te verhuren aan
arbeiders en
ambachtslieden. Deze (meestal) kleine woningen werden speciaal voor deze doelgroep gebouwd vanaf de tweede helft van de
19e eeuw. In middelgrote steden zoals
Haarlem,
Leiden en
Alkmaar en op het
platteland waren deze woningen meestal grondgebonden en werden deze twee aan twee of in een rijtje gebouwd. In grote steden konden arbeiderswoningen door de hoge grondprijzen en de kosten van paalfundering doorgaans alleen in woningbouwcomplexen worden gerealiseerd, waarin veelal
portiekwoningen met een of twee kamers gestapeld en rug-aan-rug een plek kregen. Ook met
revolutiebouw door speculanten in stadsuitbreidingswijken werd vanaf 1870 tegemoet gekomen aan de grote vraag naar arbeiderswoningen in de grote steden. Landelijk kwam de bouw van arbeiderswoningen pas goed op gang na de invoering van de
Woningwet in
1902.