Bagaudowie (
z celtyckiego wojownik) – uczestnicy zbrojnych buntów ludności wiejskiej w
Galii i
Hiszpanii, skierowanych przeciwko rzymskiemu uciskowi podatkowemu, jak i
latyfundystom (koniec
III – pocz. V w.). Pierwsze ich wystąpienie miało miejsce pod wodzą
Aelianusa i
Amandusa ok. 285-286 roku i zostało przez cesarza
Maksymiana stłumione. Po raz ostatni powstanie bagaudów wybuchło w Hiszpanii i trwało do 454 roku.